Ik kan niet toveren.

‘Ik ga een blogpost schrijven, want ik moet het één en ander kwijt’, dat is wat ik nu denk terwijl ik begin met schrijven. Ik las net een artikel over loslaten van Teske, net nu ik daar zoveel moeite mee heb. Ik vind loslaten altijd al heel erg moeilijk, maar zodra de tentamens voor de deur staan wordt dat altijd nog moeilijker.

Ik wil me bewijzen, tegen jullie, tegen mezelf, tegen m’n ouders, tegen mijn vrienden, tegen mijn docenten, tegen alles en iedereen. Ik wil laten zien dat ik slim ben, dat ik dit kan en dat ik het beste ben. Waar die prestatiedruk vandaan komt, geen idee. Want ik weet maar al te goed dat ik er ook mag zijn wanneer ik een 3,5 (wat ondertussen een 4 is) haal voor Bedrijfseconomie en dat ik niet overal goed in kan zijn. Maar ook al lach ik er tegelijk om, ondertussen baal ik wel dat ik niet degene ben die er een 7,8 voor heeft gehaald.

Hiermee creëer ik stress voor mezelf waardoor ik onaardig ga doen tegen de mensen die ik juist zo lief heb. Daardoor voel ik me weer kut en schuldig, waardoor ik niet goed kan leren, waardoor ik later nog meer stress krijg.

Maar juist na het lezen van het artikel van Teske artikel vraag ik me af: waarom maak ik me zo druk? Is het dan echt erg wanneer ik geen 7 haal. Eerlijk? Ja. Dat vind ik gewoon oprecht klote. Ik wil geen zesjes, ik wil zevens, ik wil achten. Waarom? Geen idee. Nou ja, het staat mooi en dan kan ik trots op mezelf zijn. Maar waarom kan ik alleen dan trots zijn op mezelf? Omdat ik vind dat ik de hersenen heb om die cijfers te halen. Maar stel nou hé? Het lukt me niet om die acht te halen, maar ik heb er wel kei hard voor gewerkt, ben ik dan nog steeds niet trots op mezelf? Nou, eigenlijk niet echt nee.

Ik weet niet echt wat ik wil zeggen, maar eigenlijk besef ik op dit moment dat ik een mezelf een ontzettend grote druk op leg die helemaal niet nodig is. Ik moet leren accepteren dat ik niet alles kan. Dat ik niet een kamp kan organiseren, training kan geven, een trainersopleiding kan volgen, een sociaal leven kan hebben en met een lijst vol achten mijn propedeuse kan halen. Daar ben ik niet slim genoeg voor, maar is dat erg? Wanneer anderen mij die vraag over hun zouden stellen zou ik zeggen ‘Nee, natuurlijk niet! Het is meer dan normaal dat je niet alles kan!’ Maar van mezelf vind ik dat wel erg. Ik wil het perfecte mens zijn, maar hoe reëel is dat? Nou heel simpel: niet.

Vaak roep ik: ‘Ja sorry, maar ik kan niet toveren.’ En daar heb ik helemaal gelijk in. Ik kan niet toveren en ik moet ook niet van mezelf verwachten dat ik dat kan. Ik ben gewoon een 18 jarig meisje dat nog heel veel moet leren en zolang ik mijn best doe is het goed. Dus lieve ik, luister je eens naar jezelf? Je doet het echt goed genoeg en dat mag je ook zeker tegen jezelf zeggen.

Misschien was dit meer een brief aan mijzelf, maar ik hoop ook dat wanneer jij hetzelfde over jezelf denkt als ik over mezelf denk, je beseft dat dat niet nodig is. Je kan niet toveren en zo ben je ook goed, wees trots op jezelf.

Uiteindelijk zijn we allemaal mensen en leven we niet in een sprookje waarbij alles kan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s